प्रकृतिको शरीर
आज सभ्यताको शल्यकक्षमा नाङ्गिएको छ
जहाँ स्वार्थी सर्जनहरू
विकासको टेबलमा निर्मम चिरफार गर्दैछन्

हेर त, शिरदेखि पाउसम्म
डोजरका बङ्गारे दाराले लुछिरहेछन्
धर्तीका कलिला छालाहरू
कोलाहलका नङ्ग्राले चिथोरिरहेछन् 
पखेराका  एकान्तहरू

प्रकृतिको फोक्सोमा 
एउटै विलाप दोहोरिन्छ
सास तान्दा कंक्रिटको हाड
बस्तीको घाँटीमा अड्किन्छ
सास छोड्दा कार्बनको बादलले
वसन्तको नाक थुन्छ


पेटको शल्यक्रिया थाल्दा देखिन्छ
प्लास्टिक पचाउन नसकेका 
नदीका आन्द्राहरू 
रसायनको रक्सीले जन्डिस भएका 
खेतका कलेजोहरू

लौ न सर्जनहरू 
भनिदेउ 
किन आकाशका आँखाले
आफ्नै नानी जलाएर
अम्लीय आँसु झार्छन्?
किन हिमालको निधारबाट
अविराम पसिनाका मूल फुट्छन्?

प्रकृतिको घाइते शरीर साक्षी हो
वन विनाशले टुहुरिएका 
घोरलका पाठाको
ढलको विष पिएर बाँचेका 
माछाको
माटोको स्पर्श हराएर रन्थलिएका
स-साना जीवको

यसै शरीरमा रजाइँ गर्नेहरूलाई म सोध्छु 
कसरी बाँचेका होलान्
विषाक्त हावामा 
मास्क नचिन्ने सुगाहरू?
कसरी फुलेका होलान्
ओजोनको फाटेको छातामुनि
नाङ्गो घामले डामिएका कोपिलाहरू?

ओ प्रकृतिलाई अंगभंग गर्ने सर्जनहरू
अब बन्द गर
रुखको लासमाथि उभिएर
अक्सिजनको गोष्ठी गर्न
छोडिदेउ
बाहिर डढेलो लगाएर
एसीभित्र शीतलताको गफ हाँक्न

हे अँध्यारोमा चक्कु चम्काउने 
बेवकुफ सर्जनहरू
 शल्यकक्षको बत्ती निभ्नु अघि होस गर 
तिमीहरूको हातमा
 चक्कु होइन
आफ्नै सभ्यताको घाँटी छ।