मौनका पुजारीहरू 
तिम्रो निष्क्रियताको अँध्यारोमा
बल्छ अमानवताको दीप
सभ्यता भनिएको मन्दिरमा
कहिले खुल्छ तिम्रो चेतना?

एक फुटबाट अर्को फुटसम्म  
यो धरती कति रूखो छ!
जताततै पीडाको बीउ छरिएको छ
वृद्धाश्रमको झ्यालबाट टोलाउँछन्
सघर्षको धुवाँले धमिलिएका आँखाहरू
सडकको पेटीमा निदाउँछन्
भोकले मुरझाएका चन्द्रमाका टुक्राजस्ता अनुहारहरू 

तिम्रो सन्देहले ग्रसित बुद्धिमत्ताको छाँयामा  
मानिसहरूको मूल्य  
जहाँ मजदुरको रगत र पसिना
युवतीको निभेको सपना
एउटै तराजुमा तौलिन्छ बजारमा

तिमीले बनाएको व्यवस्था  
घाउमाथि पोतिएको सुनको रंग हो
जसको प्रत्येक गाँठमा
एउटा गरीबको आँसु बस्छ
र एउटा धनीको हाँसो टिल्पिलाउँछ

हे स्वघोषित बुद्धहरू! 
यदि तिम्रो ज्ञानले  
एउटा बालकको भोक मेट्न सक्दैन भने
यदि तिम्रो चिन्तनले  
थकित शरीरलाई थाम्न सक्दैन भने 
त्यसो भए त्यो ज्ञानको भारी  
आफ्नै मुटुमा थन्काएर राख्
जहाँ ऊ आफ्नै मौनतासँग
 निरर्थक बहस गरोस् दिनरात

तर यदि तिमीहरूमा  
एउटा पनि हृदय बाँकी छ भने
उठ्
यो समयको नदीमा  
हाम्रो सामूहिक विद्रोहको  
एउटा सुनौलो पत्थर राख् 
जसको छापमा  
भविष्यका मानिसहरूले  
पढ्न सकुन्:  
“यहाँ कुनै बुद्धहरू मौनता ओढेर बसेनन्!”